درپوش لوله اتصالی است که برای آب بندی انتهای لوله استفاده می شود. انتخاب مواد به طور مستقیم بر عملکرد آب بندی، مقاومت در برابر خوردگی و عمر مفید تأثیر می گذارد. مواد رایج درپوش لوله شامل فولاد کربنی، فولاد ضد زنگ، فولاد آلیاژی و پلاستیک (مانند PVC و PPR) است. درپوش لوله های فولادی کربن (مانند Q235B) کم هزینه و استحکام بالا هستند و برای خطوط لوله صنعتی عمومی مناسب هستند. درپوش لوله های فولادی ضد زنگ (مانند 304/316) دارای مقاومت در برابر خوردگی قوی هستند و معمولاً در صنایع غذایی و شیمیایی استفاده می شوند. درپوش لوله های فولادی آلیاژی (مانند 16Mn) در برابر فشار بالا و دمای بالا مقاوم هستند و برای صنایع نفت و نیرو مناسب هستند. درپوش لوله های پلاستیکی بیشتر در محیط های کم فشار-مانند آبرسانی و زهکشی استفاده می شود.
از دیدگاه تولید، کلاهک لوله های فلزی عمدتاً با مهر زنی، آهنگری یا ریخته گری تشکیل می شود و برای از بین بردن تنش داخلی نیاز به عملیات حرارتی دارد. سطح را می توان برای محافظت بیشتر گالوانیزه کرد یا با روغن ضد زنگ{1} روکش کرد. درپوش لوله های پلاستیکی از طریق قالب گیری تزریقی تولید می شوند، سبک وزن هستند اما مقاومت دمایی ضعیفی دارند. هنگام انتخاب درپوش لوله، ویژگی های محیط (مانند pH)، فشار کاری (مانند PN16-PN100)، محدوده دما (20- درجه تا 300 درجه) و استانداردهای صنعتی (به عنوان مثال GB/T 12459، ASME B16.9) را در نظر بگیرید.
کاربردهای ویژه، مانند نیروگاه های هسته ای، به کلاهک های آلیاژ زیرکونیوم نیاز دارند، در حالی که خطوط لوله LNG به فولاد برودتی نیاز دارند. در حین نصب، به پارامترهای جوشکاری توجه کنید (مثلاً جریان توصیه شده 90-120 آمپر برای فولاد کربنی) و به طور منظم یکپارچگی پوشش را برای جلوگیری از خوردگی بررسی کنید. برای پروژه هایی با الزامات زیست محیطی بالا، می توان از پلاستیک های زیست تخریب پذیر یا مواد پوشش سازگار با محیط زیست استفاده کرد.
